Mersiye-i Sultân Süleymân Hân

Ey pây-bend-i dâmgeh-i kayd-ı nâm u neng

Tâ key hevâ-yı meşgale-i dehr-i bî-direng

Añ ol güni ki âhir olup nev-bahâr-ı ‘ömr

Berg-i hazâne dönse gerek rûy-ı lâle-reng

Âhir mekânuñ olsa gerek cür’a gibi hâk

Devrân elinden irse gerek câm-ı ‘ayşa seng

İnsân odur ki âyîneveş kalbi sâf ola

Sîneñde n’eyler âdem iseñ kîne-i peleng

İbret gözinde niceye dek gaflet uyhusı

Yitmez mi saña vâkı’a-i Şâh-ı şîr-ceng

Ol şeh-süvâr-ı mülk-i sa’âdet ki rahşına

Cevlân deminde ‘arsa-i âlem gelürdi teng

Baş egdi âb-ı tîgina küffâr-ı Üngürûs

Şemşîri gevherini pesend eyledi Freng

Yüz yire kodı lutf ile gül-berg-i ter gibi

Sandûka saldı hâzin-i devrân güher gibi