Güller Solmadan Gel

ayrılık gecesinde bir kış vakti

üşürken başlar ayrılıklarda ihanet

elleri buz tutmuş bir aşkın son durağında

hep gelecek değil ya

biraz da gitsin gökyüzünden yıldızlar

serde ölüm var

kimsesiz bir mezarlıkta vasiyet ederken ömür

hangi kalbe sığar ki yaradan

çalarken yalnızlığı benden

rehin edilmiş bir göz yaşında

tutsaksız esir olduğun kadar

büyüsünde bir yeşil bayrak

bayrakta kan ağlar

ah etmekle aman eden bir sancıda kalbin

ne kadar uzağa götürse de seni

güller solmadan gel

dağda yalnız kalmış bir eşkiyanın mermisinde

kundak savaşı bir kan çiçeği

çiçekte toprak kadar

ne yana baksan uzak gelir

bu hayasız bu şerefsiz insanlar