Ömrün Sonbaharı

Hüzün çökmüş gül bahçelerine

kara bağlamış mevsimin matemi var

Dallar çıplak, ağaçlar yalın ayak

ağaç dallarında altın sarısı hazan

rüzgârın tellerine dokunduğu yapraklar

nağmelerde acı ağıtlar yakar

Gülmelerin üstüne hüzün çöktü

Nihavent, kurdili şarkılar sustular

Gül açmıyor bu gün insan yüzünde

Şairler iyi bilir hüznü ve imgeli gülüşleri

Yine hazan, yine mevsim sonbahar,

rüzgârla gelen ölüm korkusu var

her yaşam her ölüm mevsiminde

sevdiklerine acı bir ağıtla veda eder

Saçlarıma mevsimin ilk karı yağacak

Ellerim, ayaklarım üşüyor anne

Ölüm derin uyku gibi çöktü üstüme,

Başımı kaderin taş yastığına koydum

Ömrün sonu kar altında bir mevsim

Kışın soğukta derin uyku ölümdür anne.

Kani Yado-2017